druppels

 

De nacht is koud geweest, zo koud dat je je nog eens wilt omdraaien onder het warme dek.
Ergens in de wingerd hangt een slaperig web met druppels. Je zou ze willen aanraken om te voelen hoe koud ze zijn, maar je weet ook dat het beeld dan uit elkaar spat en er alleen een stoffig dradennest overblijft.
Je ziet een spiegel van jezelf, hoe koud het je eerst om het hart sloeg, maar hoe het je ook weer ontdooide, en je legt de druppels vast. Voor later, als er alleen nog maar draden zijn en jij ooit een druppel in de tijd.

Blomsterphoto, Drops, Soli 2013
 

Advertenties

14 thoughts on “druppels

  1. En ook de woorden erbij raken voor wie aandachtig luistert. Wat bezielt ons dingen om ons heen vast te leggen? Een zielsgenoot schreef me gisteren dat vastleggen per definitie een beperking in zich heeft. Als we dood zijn kunnen we dit dood zijn niet vastleggen.

    • Vastleggen is hier metaforisch, een interpretatie van een ervaren in een vormgeving: het verbeelden wat je aandacht heeft in het leven. In vastleggen zit iets onbeweeglijks en toch raakt het ergens altijd los, en zijn er alleen nog maar een paar grote lijnen over; zonder de nuances die het vastleggen zo verlevendigden.
      Want als je het later terugziet, weet je dan nog wat je bedoelde, precies voelde in die nuances die je toen zo bezielden, als ook die aan verandering onderhevig zijn?
      Je kunt nooit een en dezelfde blik werpen, omdat alle momenten tijdelijk zijn en opgevolgd worden door het andere moment. Door het vasthouden te vormen, laat je los. Maar als je echt vast wilt houden, niet los kunt laten, kom je vast te zitten.
      De dood leg je niet voor jezelf vast maar voor een ander, en dan ook alleen maar als omlijning.

Reacties zijn gesloten.