Roze ogen, rode mond

Er was eens een man, een jongen nog, die de druppels niet kon laten vallen, bang om onder te gaan. Hij verzamelde ze, met roze ogen, rode mond. Er parelde geen druppel verschil.
Men dacht hem te zien, maar niemand had hem echt gezien. Met ladders kwamen ze, uiteindelijk, de man met zijn druppels halen.
Hij had ze in glazen muren gestopt met roze ogen, rode mond. Men was vol verbazing dat al die druppels bij elkaar de man, de jongen, ook van glas hadden gemaakt. Pas toen iemand brak en hij tevoorschijn kwam, liet hij de druppels vallen, een voor een. En toen hij barstte, van een mens in een man, een jongen nog, kwamen de dageraad, de dag en de nacht bij elkaar. Men zag hoe men zelf ook had verzameld, in muren die men zichzelf oogluikend had toegestaan. Daar ergens tussenin stond een kind, een jongen, een man, met roze ogen, rode mond: de nacht, de dageraad, de dag.

 

Advertenties

13 thoughts on “Roze ogen, rode mond

  1. Er was een oude man, een jongen nog, die met een mankepoot thym en laurier ging plukken in de regen om bij de maaltijd te doen. Hij verzamelde ze niet, het was kruidachtig-functioneel.
    Mooi die foto en wat je geschreven hebt.

    groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s