Koukleumen, schrijfmijmeren en balsemien

Ik ben een koukleum, maar toch vind ik het heerlijk om naar buiten te gaan. Diep weggedoken in mijn jas, met mijn sjaal driedubbel omgeslagen, loop ik een ommetje in mijn halfuur-pauze. De drukte van de ochtend waait even weg. Mijn speciale kinders die ik ondersteun, zijn verschrikkelijk lief, maar naast hun allerleukste eigenheid staat het systeem in hun hoofd ook meestal op druk, soms drukker en na het weekend, of een spannende gebeurtenis, op drukst. Tien minuten is voor hen erg lang, de concentratieboog knapt snel, maar in tien minuten bereiken we heel veel.
Ik heb maar tien minuten nodig om even af te schakelen en op te laden, maar ik loop in een kwartier heen en terug, terwijl zij buiten klimmen, rennen en andere spellen doen.
Omdat ik ook gesprekken voer, leer ik hun leefwereld goed kennen. Ik vertel zelf ook. Straks zal ik vertellen dat ik een lezende Pinokkio in een ezelwagen heb gezien, naast een peuterhoge paddenstoel en dito molen. Misschien kennen ze die tuinbeelden wel. Veel kinderen wonen in de buurt. Verderop staat een plastic globe op een betonnen sokkel zonder Atlas. Het gat waar de houder zat, wijst recht omhoog, het oceaanblauw op de globe in schril contrast met het oranje herfstblad. Ik moet lachen in mijn driedubbel gevouwen sjaal.
De wereld ligt hier, in deze straat en die straat komt uit op akkerland. Dat grenst weer aan een ander land dat ik in de verte kan zien. Zo klein is de wereld, net zoals in de klas.

Balsemien

Hier en daar bloeien nog bloemen. Sommige helemaal uit de Himalaya. Ze hebben het koud, de kleuren zijn donkerder, dieper, ze vallen bijna uit en dan zullen ze een winter lang verdwijnen. Maar het zaad ligt onder een dik bladerdek te wachten.
De wind trekt aan en de koffie lonkt. Ik doe het licht aan in de klas en als de pauze echt voorbij is, ga ik ze halen, een voor een en groepje voor groepje. Ze hebben rode neuzen die allemaal de goede kant op staan, voor tien minuten.

☘️

_

Advertenties

Delicaat (12)

Wintertijd.
Een wankel evenwicht: meer koude nachten, het begin van vorst en nog zonnige dagen. Er vliegt nog wat, er bloeit nog wat, maar de herfst heeft zijn greep al verstevigd. Blad valt voor het kleuren kan, een groene kikker heeft zijn winterslaap niet gehaald en het ijs van de nacht ligt getekend op het water van de drinkschaal.

Robertskruid wringt zich boven het herfstblad uit.
(Foto Robertskruid: Lumix & Raynox)

☘️

 Veel appels zijn al van de kleine boom gevallen, maar schijnpapaver maakt moedig nieuwe knoppen voor de najaarsbloei.

☘️


 De kou van de nacht vormt bolle druppels op het blad van de Oost-Indische kers en een tere perzikluis warmt zich op in late zon.
 (Foto’s druppels en bladluis: Lumix & Raynox)

☘️

Terwijl de kamperfoelie fel tegen een strakblauwe lucht afsteekt …

☘️

vind ik ijs dat tussen mijn vingers breekt.

☘️

Tussen de tegels groeien kwetsbare zwammetjes met magie. Wie niet in sprookjes gelooft, weet niet wat hij in de schaduw ziet.
Ik zie, ik zie… en wat zie jij?

☘️


 Donkerrode Herbstfreude en vervaald half-vergaan herfstblad. De tegenstellingen in de tuin verstrengelen zich en wachten
 zonder onderscheid op een koude, bleke aarde in winterslaap.

☘️


 De zaden zijn verspreid en zaden zijn geraapt. De laatste stokroos zal (toch nog veel te vroeg) opgerold verdwijnen.

☘️

_

Akkertje

Met dit warme zomerweer word je vanzelf langzaam. Daar hebben deze diertjes geen last van. Moet ik toch nog snel zijn, maar wel op mijn dooie akkertje…

Akkerhommel – Bombus pascuorum – Common carder bee – Ackerhummel – Bourdon des champs – Åkerhumla – Agerhumle – Trzmiel rudy

Klik om te vergroten – Click to enlarge

Klein geaderd witje – Pieris napi – Green-veined white – Rapsweißling – Piéride du navet – Rapsfjäril – Bielinek bytomkowiec – Pieride del navone

☘️

Er zijn veel wespen dit jaar. Nu zijn het nog geen plaaggeesten. Dat gaat nog komen. Ik zal wat lekkers voor ze neerzetten als we buiten gaan eten. Ik heb een raat uit het verdelgde wespennest uit de tuinkast bewaard. Het doet pijn als ik het zie, maar als het groter was geworden… houd ik mij voor. Maar ik voel me schuldig. Ik had met de camera nooit zo dicht bij een levend nest kunnen komen, toch voelde het niet fijn. Insecten zijn het mooist in hun natuurlijke omgeving en de sport is om ze daar zo goed mogelijk in te ‘vangen’.

Klik om te vergroten – Click to enlarge

Een schorpioenvlieg ritselt als hij op jacht is, heb ik gemerkt, gelukkig zit hij ook wel eens stil gewoon heel erg prachtig te wezen. Dit diertje verdient de schoonheidsprijs. Overigens is deze gewone schorpioenvlieg een vrouwtje. Het mannetje is mij tot nu toe te snel af.

Gewone schorpioenvlieg – Panorpa communis – Common scorpionfly – Gemeine Skorpionsfliege – Mouche scorpion – Vanlig skorpionslända

☘️

Het onderwerp van de laatste foto is wat groter dan de onderwerpen die ik normaliter fotografeer, maar ze lag zo lekker lui dat ik haar niet kon weerstaan. Saartje doet geen vlieg kwaad. Als ze maar ergens kan gaan liggen, is het allemaal goed. Niet helemaal waar. Ze vind het heerlijk om kopjes te komen geven als ik net scherp heb gesteld of strijkt met haar staart het insect het beeld uit.

☘️

2018 – Macrofotografie – Soli

_

Zoete zomer (8 foto’s)

Loom met ogen dicht
luisteren naar nabijheid
en bloemen horen
zoals de aren klinken
naar een zomer vol nectar

Tanka Soli 2018

Juli 2018 Macrofotografie – Klik om te vergroten

☘️

_

Boterbloemenregen

Het is meivakantie, we hebben twee weken een logee van negen. Ze houdt van boterbloemen, die bloeien nu volop en als we niet wegwaaien, niet natgeregend worden, kunnen de boterbloemen geplukt. Er moet ook een feest georganiseerd; zij zal de vazen al huppelend vullen.

☘️

2018 – Zoom – Boterbloemen – Druppels – Regenbuien – Natuur – Vakantie – Mei – Plukken – Logee – Panasonic Lumix DMC-FZ200 – Soli_Dianne

_

Vliegen in gras en pinksterbloemen

Terugkomend van een vroege afspraak bij de tandarts, zag ik de tere pinksterbloemen feestelijk bloeien. Wel de camera mee, maar met een rok en open schoenen is het niet echt handig om in het hoge, natte gras te gaan. Dus snel omkleden en terug!
De bloemen mogen nog even wachten want ja, ik kan zo’n prachtige drekvlieg niet weerstaan. Zeker niet als hij zo mooi zit…
(Klik voor groter.)


Een wenkvliegje (Sepsis sp.) lijkt vanaf afstand op een mier. Hij loopt snel op en neer en wappert met zijn vleugels. Twee grassprieten verder zit nog een mooi vliegje, een slakkendoder, uit de familie Sciomyzidae. En diep tussen het gras, de kleur van dit insect valt op, maar ik kom er niet goed bij, zit een wespbij, een Nomada sp. Hij heeft opvallend lichte ogen. (Klik voor groter.)


Een kleine wilde bij, een asbij, die waarschijnlijk net wakker is, worstelt om vanuit zijn nest langs de grassprieten omhoog te komen. Dat is zwaar, hij valt van de spriet en doet een nieuwe poging om balans te houden. Gelukkig zijn de paardenbloemen niet ver weg. De kleine asbij is er aan toe.
(Klik voor groter.)


Om mij heen zoemt het hard, nu de zon ook de schaduw heeft bereikt. De gewone wolzwever is op zoek naar nectar. Hij lijkt op een hommel of bij, maar het is een vlieg. De lange tong is ongeveer een derde van de lichaamslengte, zo kan hij dieper in de bloem komen. Hij is vliegensvlug. (Klik voor groter.)


Het is eigenlijk al weer teveel voor een blog. Maar waar kwam ik nu eigenlijk voor? O ja, voor de pinksterbloemen én voor de snuitvlieg…
(Klik voor groter.)

☘️

_