Een bonte haardos

In 6 foto’s.
Bij deze snikhete dagen is het maar het beste om verkoeling te zoeken onder het gebladerte met wat fruit in bereik. Misschien houdt een flinke haardos ook wel heel koel. Het is een kleurrijke boel in de achtertuin en erg bont maakt dit diertje het niet op de rabarber en de frambozen.

Je kijkt naar de rups van de witvlakvlinder, Orgyia antiqua, uit de familie spinneruilen. De witvlakvlinder is een algemeen voorkomende nachtvlinder die ook dagactief is. Overdag vliegen de mannetjes in zigzagvlucht op zoek naar de vrouwtjes, die overigens ongevleugeld zijn. De vrouwtjes zijn lichtgrijs, hebben een gezwollen lijf, een beetje zakvormig, met slechts vleugelstompjes. Daar kan ze niet mee vliegen. Zij dient alleen voor de voortplanting.
Dit is een link naar de fotogalerij van de vlinderstichting. Je zit daar onder andere een foto van een ongevleugeld vrouwtje die na de paring haar eitjes aan de buitenkant van haar eigen cocon legt. Het vrouwtje zal daar haar hele korte leven blijven.
De mannetjes hebben een harig lijf, roodbruine vleugels met een witte halvemaanvormige stip, ze hebben sterk geveerde antennen. De volwassen vlinders leven niet lang omdat ze zich niet meer voeden.


 

De rupsen zijn spectaculair zoals je op de foto’s kunt zien. De haren kunnen irritatie van de huid veroorzaken als je ze zou oppakken. Ze zijn niet kieskeurig in voedsel, ze leven op veel bomen en struiken, zoals wilgen, prunus soorten, meidoorns, bramen en frambozen.
Vrouwelijke rupsen eten een dag of tien langer en worden met een maximale lengte van 35 mm aanzienlijk groter. De mannetjes rupsen worden niet langer dan zo’n 25 mm. De vrouwelijke en mannelijke poppen zijn ook al verschillend in grootte. De volgroeide rupsen spinnen een losse cocon, vaak tussen bladeren of op een takje, waarin zij hun lichaamsharen verwerken. Binnenin de cocon verpoppen ze.

Er zijn twee overlappende generaties, de eerste vlinders komen in juni, de tweede in september.
Harige rupsen worden meestal niet door vogels gegeten met uitzondering van de koekoek, die is gespecialiseerd in harige rupsen. Vijanden van de rupsen zijn o.a. loopkevers (Carabidae), parasitaire wespen zoals schildwespen, maar ook sluipvliegen, waarvan de larven zich in het lichaam van de rups ontwikkelen. De rupsen zijn als ze jonger zijn feller gekleurd dan meer volgroeide rupsen. Bijzonder hierbij is dat meer gekleurde rupsen moeilijker voor vogels op te sporen zijn. Maar wat is het nut dan als ze groter worden en dus minder gekleurd, vraag ik mij af? Dan moeten ze zich haasten om een cocon te bouwen.

Bron:

  • De Vlinderstichting
  • Dier en natuur info.nu
  • ☘️

    _

    Advertenties

    Struiksprinkhaan, groot en klein (in 9 foto’s)

    Ik wist even niet wat ik zag in de hortensia Annabelle. Een mannetje van de struiksprinkhaan ging met zijn groene kleur goed op in de verkleurde bloemen. Alleen zijn rugtekening was zichtbaar en dat zag er heel vreemd uit van bovenaf. Prima plekje om te schuilen.

    Dit vrouwtje zonde op de zonnebloem. Beter kan ze niet gaan zitten, toch? Bijna niet gezien.

    Het kroost valt iets meer op, hoewel dat ook nog wel meevalt als ze erg piepjong zijn…  Klik om te vergroten…

    Nog niet helemaal volwassen, deze jonge struiksprinkhaan, maar mooi versierd in druppels. Dat moet zeker opvallen…

    * De struiksprinkhaan komt uit de familie sabelsprinkhanen (Tettigoniidae). Mannetjes bereiken een lengte van 10 tot 13 millimeter, de vrouwtjes zijn 13 tot 18 mm lang. Het lichaam is bolvormig en gedrongen, de lichaamskleur is groen met tot geelgroen, de knieën zijn meer geel-achtig met over het gehele lichaam vele kleine donkere spikkeltjes. Het halsschild heeft aan weerszijden een witte streep. De legbuis van de vrouwtjes is kort en naar boven gekromd. De vleugels zijn zeer klein en zijn bij het mannetje ongeveer zo lang als het halsschild, bij het vrouwtje ongeveer de helft. Het achterlijf van het mannetje is te herkennen aan twee relatief ver van elkaar gelegen cerci (gepaarde uitsteeksels) die licht naar elkaar gekromd zijn. De sprinkhaan is te vinden in lagere begroeiing, de nimfen leven dichter bij de bodem op bloemen. De volwassen struiksprinkhaan is actief gedurende de maanden juli tot oktober en laat zich vooral horen tussen zeven uur ’s avonds en drie uur in de nacht. Het geluid is ultrasoon (40 kHz) en bestaat uit zachte tikjes die met het menselijk oor niet te horen zijn. Voor het inventariseren van de sprinkhaan wordt een vleermuisdetector gebruikt. *(Brontekst Wikipedia.)

    ☘️

    _

    Akkertje

    Met dit warme zomerweer word je vanzelf langzaam. Daar hebben deze diertjes geen last van. Moet ik toch nog snel zijn, maar wel op mijn dooie akkertje…

    Akkerhommel – Bombus pascuorum – Common carder bee – Ackerhummel – Bourdon des champs – Åkerhumla – Agerhumle – Trzmiel rudy

    Klik om te vergroten – Click to enlarge

    Klein geaderd witje – Pieris napi – Green-veined white – Rapsweißling – Piéride du navet – Rapsfjäril – Bielinek bytomkowiec – Pieride del navone

    ☘️

    Er zijn veel wespen dit jaar. Nu zijn het nog geen plaaggeesten. Dat gaat nog komen. Ik zal wat lekkers voor ze neerzetten als we buiten gaan eten. Ik heb een raat uit het verdelgde wespennest uit de tuinkast bewaard. Het doet pijn als ik het zie, maar als het groter was geworden… houd ik mij voor. Maar ik voel me schuldig. Ik had met de camera nooit zo dicht bij een levend nest kunnen komen, toch voelde het niet fijn. Insecten zijn het mooist in hun natuurlijke omgeving en de sport is om ze daar zo goed mogelijk in te ‘vangen’.

    Klik om te vergroten – Click to enlarge

    Een schorpioenvlieg ritselt als hij op jacht is, heb ik gemerkt, gelukkig zit hij ook wel eens stil gewoon heel erg prachtig te wezen. Dit diertje verdient de schoonheidsprijs. Overigens is deze gewone schorpioenvlieg een vrouwtje. Het mannetje is mij tot nu toe te snel af.

    Gewone schorpioenvlieg – Panorpa communis – Common scorpionfly – Gemeine Skorpionsfliege – Mouche scorpion – Vanlig skorpionslända

    ☘️

    Het onderwerp van de laatste foto is wat groter dan de onderwerpen die ik normaliter fotografeer, maar ze lag zo lekker lui dat ik haar niet kon weerstaan. Saartje doet geen vlieg kwaad. Als ze maar ergens kan gaan liggen, is het allemaal goed. Niet helemaal waar. Ze vind het heerlijk om kopjes te komen geven als ik net scherp heb gesteld of strijkt met haar staart het insect het beeld uit.

    ☘️

    2018 – Macrofotografie – Soli

    _

    Er kwam een bij voorbij

    Uiteindelijk zal ik de naam wel vinden, maar ik ben al blij dat ik foto’s kan maken in de drukte van de dagen. Ik probeer mijn spiegelreflexcamera met 60 mm macrolens een beetje uit, naast de systeemcamera met de voorzetlens. Ik ontdek. En de kleine bij heb ik ook nog niet eerder gezien.

    Inmiddels ben ik erachter dat een Megachile sp. is. Een behangersbij oftewel een man van de Langtongige Buikverzamelaars, Megachilidae onbekend.

    ☘️

    2018 – Macrofotografie – Soli

    _

    Groene stinkwants

    In de verschillende stadia, van nimf tot imago. 6 Foto’s juni-juli 2018

    De groene schildwants (Palomena prasina), ook wel groene stinkwants, stinkwants of groene wants genoemd, is een insect uit de onderorde wantsen en de familie schildwantsen (Pentatomidae).
    De juvenielen van deze wants kennen een onvolledige gedaantewisseling. Ze zijn vleugelloos maar lijken al wat op de volwassen exemplaren. Vanuit het eitje hebben ze al direct twee antennes en zes pootjes, maar de lichaamsvorm is dan nog boller. Elke stap naar volwassenheid bestaat uit een vervelling.

    Zijn naam dankt deze wants aan de overwegend groene kleur, alleen aan de achterzijde van het lijf zijn de vliesachtige vleugelpunten bruin, de onderzijde van het lichaam is meer bruinrood van kleur. (Maar vlak voor de winterslaap kleurt de wants van groen naar bruin om in het voorjaar weer de groene kleur te krijgen. Als hij groen zou blijven, valt hij teveel op in de scheuren van de bomen waarin de overwintering plaatsvindt.)

    Hieronder staan de beelden van de verschillende stadia van deze wants. Van klein naar groter.

    Click to enlarge – Klik om te vergroten

    Het tweede deel van de naam, stinkwants, slaat op de stinkende stof die uit klieren aan de zijkant van het borststuk wordt afgescheiden als verdediging.

    De groene wants is algemeen in grote delen van Europa en komt ook in België en Nederland algemeen voor.
    Bron: Wikipedia

    Palomena prasina – Groene stinkwants – Grüne Stinkwanze – Green shield bug – Punaise verte – Cimice verde – Grön bärfis – Grønn stinktege ☘️

    _

    Zoete zomer (8 foto’s)

    Loom met ogen dicht
    luisteren naar nabijheid
    en bloemen horen
    zoals de aren klinken
    naar een zomer vol nectar

    Tanka Soli 2018

    Juli 2018 Macrofotografie – Klik om te vergroten

    ☘️

    _

    Weer

    Het weer vandaag en de foto’s vragen om een tanka in de begeleidende tekst. En als iets vraagt, denk ik in 5-7-5-7-7…

     

    Een grijze zomerdag
    het warmtefront wordt koeler
    aarde blijft te droog

    In wind valt zonnebloemblad
    dat blijft hangen met een bij

    ☘️

    Soli juli 2018 – Bruine pad & Honingbij

    _