Van het hart

Dit is een kijkfotoblog waar ik veel plezier aan beleef en ik hoop jullie ook. Ik laat een kleine wereld zien waar ik mij over verwonder. Daar zitten ook wel eens veelvraatjes tussen die ik fotografeer en verder met rust laat. Ik zeg niet dat ik helemaal nooit bestrijd in mijn tuin, maar als ik het doe, gaat het altijd op een milieuvriendelijke manier. Alleen als de vogels of lieveheersbeestjes er niet genoeg van eten, verwijder ik het teveel aan bladluizen met de hand, of gebruik water en andere (kruidige) planten. Verder doe ik niets. Zo word mijn kardinaalsmuts elk jaar helemaal ingesponnen en opgegeten door stippelmotrupsen, maar doordat ik volg in wat er gebeurd, weet ik dat die struik ook weer helemaal bijkomt.
De stokroos barst van de kevergaatjes. Blad heeft mineergangen. Sprink-en blad haantjes. Ik kijk!
De tuin is niet alleen van ons, maar van alle diertjes die erin leven en waar ik ook graag meer over wil weten. De tuin is mijn leertuin en we hebben hem te leen, net zoals we de natuur te leen hebben. Daar moeten we goed voor zorgen. Wie hecht er dan niet aan de natuur, zou je denken…

Opvallend is dat ik nu op Blomsterphoto meer en meer benaderd word met reacties over bestrijden. In het begin gaf ik nog geduldig en beleefd een (ecologisch) antwoord na enige research, want echt specifiek weet ik het ook niet altijd. Waar ik overigens geen enkele reactie meer op kreeg en er vervolgens meer bestrijdingsvragen kwamen waarop mensen moordzuchtig met gif gingen antwoorden. Mijn geduld is op! Ik heb grenzen en een fotoblog! De reacties die over chemisch bestrijden gaan, gaan nu onmiddellijk en onverbiddelijk de spambak in. Je hebt aan mij geen goeie. Leef en laat leven en anders zet je maar wat anders in je tuin!

PS Verdiep je in planten, wat op welke plek en grondsoort en zet vooral niet elke soort vijg in een pot op je stenen tegels. Daar komt vast mot van.

Het blad (een blad) van de gele lis is als een harmonica bij elkaar getrokken. De kardinaalsmutsstippelmotrupsen die zich uit de kardinaalsmuts hebben laten zakken, zijn namelijk klaar om te gaan verpoppen. Een aantal rupsjes hebben zich achter het blad verschanst en het veilig opgevouwen . Over een aantal dagen zullen ze uit hun pop komen. Ondertussen hebben ze een kunstwerk gemaakt van het enkele lisblad.

☘️

_

Beestjes

Galerij van 8 foto’s, afzonderlijk aan te klikken.

Na een hartinfarct is er gelukkig een enzovoort in het hele verhaal. Mijn conditie is bijna weer op peil. Elke dag kilometers maken. Veel in het veld. Om me heen blijven kijken en de angst laten varen.
En nu ook een andere camera. Mijn oudje, de DSLR Canon D60, heeft het begeven en mijn macrolens past helaas alleen daarop. Dat deed en doet ook best zeer. Zo vergroeid met die camera en lens (die ik ooit kreeg voor een fles whisky(!), ben daar nog steeds blij verbaasd over) en waarmee ik de macrofotografie heb ontdekt. Nu revalideer ik met een, veel lichtere, bridge camera, met een vaste Leica lens: de Panasonic Lumix FZ200. Geen gesleep meer met extra lenzen. Een groot voordeel. Om het macrogemis wat op te heffen, heb ik er een Raynox DCR-250 bij. Dat is een voorzet macrolens die je zo op je camera klikt. Ik had ervan gehoord en samen met mijn camera maakt hij nog meer waar dan wat ik ervan verwachtte.