Groene stinkwants

In de verschillende stadia, van nimf tot imago. 6 Foto’s juni-juli 2018

De groene schildwants (Palomena prasina), ook wel groene stinkwants, stinkwants of groene wants genoemd, is een insect uit de onderorde wantsen en de familie schildwantsen (Pentatomidae).
De juvenielen van deze wants kennen een onvolledige gedaantewisseling. Ze zijn vleugelloos maar lijken al wat op de volwassen exemplaren. Vanuit het eitje hebben ze al direct twee antennes en zes pootjes, maar de lichaamsvorm is dan nog boller. Elke stap naar volwassenheid bestaat uit een vervelling.

Zijn naam dankt deze wants aan de overwegend groene kleur, alleen aan de achterzijde van het lijf zijn de vliesachtige vleugelpunten bruin, de onderzijde van het lichaam is meer bruinrood van kleur. (Maar vlak voor de winterslaap kleurt de wants van groen naar bruin om in het voorjaar weer de groene kleur te krijgen. Als hij groen zou blijven, valt hij teveel op in de scheuren van de bomen waarin de overwintering plaatsvindt.)

Hieronder staan de beelden van de verschillende stadia van deze wants. Van klein naar groter.

Click to enlarge – Klik om te vergroten

Het tweede deel van de naam, stinkwants, slaat op de stinkende stof die uit klieren aan de zijkant van het borststuk wordt afgescheiden als verdediging.

De groene wants is algemeen in grote delen van Europa en komt ook in België en Nederland algemeen voor.
Bron: Wikipedia

Palomena prasina – Groene stinkwants – Grüne Stinkwanze – Green shield bug – Punaise verte – Cimice verde – Grön bärfis – Grønn stinktege ☘️

_

Advertenties

Mini monster

In 3 foto’s.
Een klein beetje beweging is genoeg om te worden gespot, maar toen dit kleine insect in de gaten had dat ik wel erg dichtbij kwam, ging het aan de wandel. En dat zijn eigenlijk veel leukere beelden. Dit is een jonge blindwants, een nimf. Het is een jonge rode halsbandwants. Zo ziet deze wants uit als hij nog aan het kleuteren is. Als hij wat ouder is, verliest hij zijn wilde haren en wordt glanzend rood-oranje tot soms zwart met oranje vlekken.
Toch al heel wat jaren geleden (2013) dat ik het volwassen exemplaar voor mijn lens kreeg.

2018 – Macrofotografie – Wants – Blindwants – Rode halsbandwants – Deraeocoris ruber – Natuur – Panasonic Lumix DMC-FZ200 – Raynox DCR-250 – Soli

_

Slanke diksprietblindwants

Zeven foto’s van een donkere blindwants (Miridae) met groene poten. Deze wants draagt de naam Heterotoma planicornis, Slanke diksprietblindwants en wordt ook wel breedsprietwants genoemd. Een gangbare gast in tuinen, maar wel goed kijken want dit beestje is vrij klein (± 4,5 mm). Het diertje ziet er grappig uit met die brede lange antennes. Het is niet bekend waar die extreem gevormde antennes voor dienen. Maar als deze wants ze in verschillende richtingen laat bewegen, lijkt hij zo heel alert te zijn. Ze doen me aan gespitste oren denken. Wie weet wat er daarmee aan gevoeligheden kan worden opgevangen.

Blomsterphoto 2015 Heterotoma planicornis Soli


 

En hieronder staat een foto van een jonge wants, de nimf van de slanke breedsprietwants


 
 

Liocoris tripustulatus

  a small bug with a heart shaped marking…

Liocoris tripustulatus – brandnetelwants – Liocoris – Gepunktete Nesselwanze – 3,5-5 mm

Liocoris tripustulatus – brandnetelwants – Liocoris – Gepunktete Nesselwanze – 3,5-5 mm


Nymph Liocoris tripustulatus

Nymph Liocoris tripustulatus

 

A chance meeting

  in three green pictures…

Blomsterphoto Leptophyes punctatissima  larva © Soli (1)

Blomsterphoto Leptophyes punctatissima  larva © Soli (2)

Blomsterphoto Leptophyes punctatissima  larva © Soli (3)

(Nymph-nimf) Leptophyes punctatissima – struiksprinkhaan – speckled bush-cricket – Punktierte Zartschrecke – sauterelle ponctuée – Lövvårtbitare

You can find the colors on the next leaf

 

Dit is een wants, de kleurrijke Rode halsbandwants, Deraeocoris ruber. Er bestaat ook een donkere variant maar kreeg ik nog niet voor mijn lens. De Rode halsbandwants komt uit de groep van de blindwantsen die een van de grootste wantsenfamilies van Europa is.
De naam blindwants is te danken aan het feit dat de ocelli bij deze wantsen ontbreken. Ocelli zijn puntoogjes, kleine, primitieve oogjes, die de meeste andere wantsen wel hebben.
De blindwantsen zijn ook vaak wat kleurrijker en hebben langere antennes. Deze kleine diertjes worden overwegend tussen de 3 en de 6 mm groot. Een enkele keer 8 mm, maar de 10 mm halen ze nooit. Dit prachtexemplaar zat op de top van een buxusblad, zodat je een indicatie van de werkelijke grootte krijgt.
De meeste blindwantsen zijn eivormig en zuigen vrijwel allemaal hun voedingstoffen uit planten, maar de Deraeocoris ruber is een rover en haalt zijn voedsel juist uit kleine insecten.

Blomsterphoto Deraeocoris ruber Soli 2013

Toen ik informatie zocht, op Soortenbank, Gardensafari en de Engelstalige Wikipedia, bleek ik ook de nimf, de jonge Deraeocoris ruber, gefotografeerd te hebben. Hij zat nog in mijn fotoarchief omdat ik vrijwel alleen plaats als ik ook de naam achterhaald heb. De nimf heb ik eind juni gefotografeerd, rond het middaguur. De jonge wants bewoog zich snel in de schaduw op het blad van de toverhazelaar.

Blomsterphoto, Deraeocoris ruber,  Nymph, Soli 2013
 

Verwonder(d)ing

 

Voeten stevig op de warme grond. Beestjes kijken. Op het blad van de framboos en de wingerd. Een wonderlijk bleek, mooi beestje wandelt daar, een speldenkop. Het lijkt wel een prehistorisch beestje dat ver terug uit de tijd is aangevlogen, maar het heeft geen vleugels. Ik maak een foto terwijl het zich snel uit mijn zicht verplaatst.
Nooit gezien, zo’n beestje en ik wil graag weten wat het is. Ik google: klein insect met penseelstaart. En krijg een giraf te zien(?)… Rare jongens, die zoekmachines.
Bij: kever, wants, cicade, kan ik het ook al niet vinden tussen afbeeldingen van honderden wonderlijke beestjes; alleen onder: Vreemd beestje. Geen eervolle naam voor Mooi beestje.
Vreemd beestje zit inmiddels ver onder het blad, terug naar het donker, onbespied voor nieuwsgierige ogen en lichtflitsen en zoek ik hoopvol verder onder: Nimf  van wants en cicade, want zoiets zal hij ongetwijfeld zijn, een jonkie.
En dan krijgt Vreemd beestje eindelijk de juiste naam: Issus Coleoptratus.
Nu, nu ik het weet, word ik overspoeld op het internet met afbeeldingen van deze jonge cicade en leer ik via een Engelstalige site dat de ‘penseelstaart’ uit wasachtige eiwitdraden bestaat, filamenten, die hij waarschijnlijk uitscheidt als hij zich net tegoed heeft gedaan aan de (verschillende) plantensappen; misschien om de druppels honingdauw veilig af te voeren om het risico van een fysieke besmetting te voorkomen.
Fascinerend ingenieus beestje.

Blomsterphoto Issus coleoptratus Soli 2013
 

Nieuwe ronde, nieuwe kans…Foto’s toegevoegd op 05-06-2013. Klik voor galerij


 

En dit is het volwassen exemplaar. Foto toegevoegd op 22-08-2013.

Blomsterphoto, Issus coleoptratus, cicade, Soli 2013 2